و أمّا المنح الأسمائية : اعلم أن « 136 » منح اللّه - تعالى - خلقه رحمة منه بهم ، و هى كلّها من الأسماء . فإما رحمة خالصة كالطيّب من الرزق اللذيذ فى الدنيا الخالص يوم القيامة ، و يعطى ذلك الاسم الرحمن فهو عطاء رحمانىّ . بدان كه : مراد از منح اسمائى ، تجلّيات اسمائى است . و اسمى از اسماء چون تجلّى گردد ، آنچه لازم وى است از خواصّ وى ، عطا كند . و اين عطا ، عبارت است از رحمت وى - تعالى شأنه - بر خلايق . و اين عطايا كه فايض مىگردد ، همهء آن از حضرت الهيّت است « 137 » كه آن حضرت مشتمل است بر ذات و صفات و اسماء . امّا فيضان عطاها از آن حضرت بر خلايق از جهت صفات و اسماء است ؛ نه از جهت ذات . و رحمت منقسم بر دو قسم است : يا رحمت محض باشد و آن اوّل عطائى است كه از حضرت مىرسد ؛ چون نعمت وجود و حيات ، كه عمومى دارد « 138 » . و بعد از آن رحمتى محض خاصّ : كه « 139 » آميخته با هيچ كلفت و كربت نيست بحسب ظاهر و باطن ؛ همچنان‌كه رزق لذيذ طيّب ( يعني : حلال ) در دنيا . و همچنان‌كه علم و معرفت كه نفع آن در آخرت پيدا گردد . و چنين عطاها از اسم رحمن فايض گردد . و آن را « عطاى رحمانى » گويند ؛ به آن سبب كه : رحمت از وى ظاهر مىشود . و محض رحمت است . چرا كه : در مقابل اسم « منتقم » افتاده . و إمّا رحمة كشرب الدّواء الكره الّذى يعقب شربة الراحة ، و هو عطاء إلهى . و قسم دوم از فيضان رحمتها : رحمتى است ممتزج . و آن بر دو قسم است :

--> ( 136 ) - ن : فاعلم أن ( عف ) . ( 137 ) - ن : الهيت كه آن حضرت ( ك ) . ( 138 ) - ن : و حيات و بعد از آن رحمتى ( ت - ش ) . ( 139 ) - ن : و بعد از آن رحمت محض كه آميخته ( ت - ش ) .